«Ελλάδα σαν τον ήλιο σου!»

19.01.2017 11:22

Ρεπορτάζ: Νατάσσα Βαφειάδου, Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη

Μία παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής που αγκάλιασε το κοινό

Δείτε περισσότερα στο: http://www.paratiritis-news.gr/

Τρεις ήταν αρχικά οι προγραμματισμένες παραστάσεις του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής για την πρώτη παραγωγή του 2017, τη μουσικοθεατρική παράσταση «Ελλάδα σαν τον ήλιο σου!», που προέκυψε από τη συνεργασία του με το Εργαστήρι Θεατρικής Τέχνης και Αγωγής « Επί Σκηνής» της Μυρσίνης Λαντζουράκη. Η μεγάλη όμως προσέλευση Κομοτηναίων επεξέτεινε τον αρχικό προγραμματισμό για μια ακόμη ημέρα. Τα κείμενα της πρώτης αυτής παράστασης έφεραν την υπογραφή του Κώστα Μαυρίδη, λίαν ασκημένου στα θεατρικά, αφού το όνομά του ως συγγραφέα και σκηνοθέτη συνδέεται με πολλές πετυχημένες παραστάσεις σε εκπαιδευτήρια του νομού μας, που τον καθιέρωσαν, κυρίως, ως συγγραφέα σύμμικτων με τραγούδι και μουσική –ένα είδος μιούζικαλ- θεατρικών έργων.
 


Η σκηνοθεσία έφερε την υπογραφή της πεπειραμένης επικεφαλής του εργαστηρίου «Επί Σκηνής», Μυρσίνης Λαντζουράκη, και τα σκηνικά και τα κοστούμια ήταν του Γιάννη Καραγκιουλμέζη, ενός προσώπου που οι συνεχείς υπηρεσίες του στα σκηνικά και τα κοστούμια των ερασιτεχνικών παραστάσεων του ΔΗΠΕΘΕ, στην πλειοψηφία τους επιτυχείς, τον καθιστούν πλέον ένα είδος επαγγελματία σκηνογράφου.
 


Τη μουσική της παράστασης πάλι έγραψε ο Νίκος Ντεκούλης, ο οποίος έντυσε μουσικά τα πρωτότυπα τραγούδια που έγραψε ο Κώστας Μαυρίδης και που ξεχώρισαν στο έργο, ερμηνεύτηκαν δε από επαγγελματίες τραγουδίστριες - η Χρύσα Ιωαννίδου και η Έλενα Βασιλειάδου τραγουδούν για επαγγελματικούς λόγους χρόνια τώρα- τις δύο προαναφερθείσες και την επίσης, κατά βάση, επαγγελματία, Σούλα Κυρατζόγλου που επίσης για χρόνια τραγουδά. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι και για την εγγραφή της μουσικής της παράστασης εργάστηκαν ντόπιοι μουσικοί, όπως οι Νίκος Ντεκούλης και Φώτης Ζανελάρης, Γιάννης Μαλαμίδης, Κώστας Αθανασιάδης, Νίκος Βερβερίδης, Γιάννης Κούτσικας, Δημήτρης Κυριακάκης, Σοφία Χατζοπούλου, Νίκος Σακίδης και Χρήστος Ναλμπάντης.
 


Από τα καλά της παράστασης και το video της Ελλάδας που οι πρωταγωνιστές επιθυμούν να παραχθεί και γύρισε με πραγματικά τουριστική διάθεση ο κινηματογραφιστής Μιχάλης Βαμβακάς, καθώς και η με πολύ φιλότιμο κι αγάπη και κούραση απόδοση επαγγελματιών και ερασιτεχνών ηθοποιών, σ’ ένα κείμενο που ξάφνιαζε πολύ γιατί δεν στηρίζονταν σε χαρακτήρες και ρόλους κυρίως, αλλά στο λόγο περί ιστορίας, ιδεών και κοινωνικών καταστάσεων, οι οποίες μάλιστα έγινε απόπειρα να «κινησιολογηθούν», να συνοδευτούν ατυχώς από κινήσεις οι οποίες δυσκόλευαν πολύ περισσότερο στην πρόσληψη τού σχεδόν «δοκιμιακού» θεατρικού λόγου.
 


Το ίδιο ξάφνιασε και το ευρύ εμβόλιμο με το λόγο περί γυναικών, που λίγο δικαιολογούσε τη θέση του στη συγκεκριμένη παράσταση, και, επίσης, ενέτεινε την αμηχανία στην ανακάλυψη του πυρήνα της .
 
 Όσο για την πολυάριθμη ομάδα των ερασιτεχνών ηθοποιών, την οποία αποτελούσαν οι κ.κ. Φωτεινή Αγινορίτου, Λίλη Αδρασκέλα, Έλενα Βασιλειάδου, Χριστιάννα Γκίνογλου, Βασίλης Δέλλας, Θεοπούλα Ευαγγέλου, Χρύσα Ιωαννίδου, Σούλα Κυρατζόγλου, Κώστας Μαυρίδης, Νίκος Μαυρίδης, Σοφία Μιχαλιτσούδη, Ασπασία Πιτιλάκη και Αθανασία Πουπουζή να αναφέρουμε ότι ήταν σπουδαίοι στον αγώνα τους να αποδώσουν ένα μάλλον «δύσκολο κείμενο» και να σταθούν σε μία παράσταση στην οποία ήταν διάχυτη η αγωνία της σκηνοθέτιδος να την «ζωντανέψει», προσθέτοντας κίνηση και πολλά και πυκνά θεατρικά «εφέ» - σκίσιμο σελίδων, μετακινήσεις επίπλων, διαρκή κίνηση στην σκηνή-.
 


Τελικά μια παράσταση με πολύ πολύ μόχθο και τις καλύτερες των προθέσεων, η οποία όμως σ’ όσους προσέρχονται ακόμη στο ΔΗΠΕΘΕ για να δουν θέατρο δεν… «πήγε» -οι λόγοι αναφέρονται, όπως και τα περισσότερα θετικά της στοιχεία-, κι ας αγαπήθηκε τόσο πολύ από το κοινό.


 
Υ.Γ.: Δέσμευσή μας σ’ αυτήν την εφημερίδα ήταν να μην σχολιάζουμε τις παραστάσεις ερασιτεχνικού θεάτρου, ακριβώς γιατί πρόκειται για έργο ερασιτεχνών, εραστών δηλαδή του θεάτρου, που καταθέτουν σ’ αυτές το πολυτιμότερο, την αγάπη τους για το θέατρο. Λόγω της μονιμότητας όμως των χαρακτηριστικών των θεατρικών παραστάσεων που παρακολουθούμε στην πόλη μας τα τελευταία χρόνια, στη μοναδική δημόσια θεατρική σκηνή της πόλης μας, το ΔΗΠΕΘΕ, θεωρούμε ότι είναι καιρός να αναφέρουμε τουλάχιστον τι μας άρεσε και τι όχι, δεδομένου μάλιστα ότι το ερασιτεχνικό της πόλης μας αντλεί πλέον και μάλιστα με σαφήνεια χαρακτηριστικά και από το ονομαζόμενο επαγγελματικό. Επ’ αυτού όμως και τα δεδομένα του θεατρικού χώρου στην πόλη μας, και θα την ανοίξουμε τη συζήτηση και θα την συνεχίσουμε. 

ΓΝΩΜΕΣ

DUTH CORNER

Magazine