Κωνσταντινος Νικολαου, Φιλολογος «Χωριο και τσουρεκι»

Πάσχα! Μία από τις μεγαλύτερες, αν όχι η μεγαλύτερη γιορτή του χριστιανισμού. Μια γιορτή που μας υπενθυμίζει πως για να φτάσει κανείς στη λύτρωση, εδώ συγκεκριμένα στην Ανάσταση, πρέπει να περάσει μια σειρά από δοκιμασίες και πάθη και κάπως έτσι θα εκτιμήσει καλύτερα το αγαθό που κερδίζει.
 
Θέλοντας να μιλήσω και για το «δικό μου» Πάσχα θα σας πω δύο μόνο λέξεις αρχικά: χωριό και τσουρέκι! Ανέκαθεν ανυπομονούσα να κλείσουν τα σχολεία και να έρθει επιτέλους η Μεγάλη Εβδομάδα. Κάθε μέρα η επίσκεψη στην εκκλησία ήταν κάτι το δεδομένο. Μεγάλη Εβδομάδα χωρίς νηστεία και εκκλησία τα απογεύματα με τη μαμά και την αδερφή μου δεν υφίσταται. Ο αδερφός μου κατά έναν περίεργο τρόπο κατάφερνε να ξεφύγει απ’ όλα αυτά. Την κόκκινη Πέμπτη ή όπως συνηθίζεται τη Μεγάλη Πέμπτη  την έχω στο μυαλό μου σα μία πολύ στενάχωρη ημέρα. Ίσως λόγω της κατανυκτικής ατμόσφαιρας που υπάρχει κατά τη διάρκεια της. Και η βροχή συνήθως έρχεται να συμπληρώσει το σκηνικό. «Κλαίει ο Θεός» λένε ο μπαμπάς και η μάμα. Η μέρα, ωστόσο απαιτεί και  το βάψιμο των αυγών. Πάντα σε κόκκινο χρώμα τα κάναμε, γιατί είμαστε και κλασικοί στις παραδόσεις του τόπου. Το «θαύμα» των ημερών όμως για εμένα  δεν είναι άλλο από το τσουρέκι. Ζύμωμα, ψήσιμο, μυρωδιές σαν να βρίσκεσαι σε ζαχαροπλαστείο. Πάντα νοσταλγικές αυτές οι στιγμές!
 
Την επόμενη μέρα από νωρίς το πρωί έχουμε ετοιμασίες για το χωριό, πάντα με φωνές και βιασύνη, αλλά και μια απρόσμενη χαρά καθώς με περίμενε ένα τετραήμερο γεμάτο παιχνίδι, γέλια και φαγητό. Η Μεγάλη Παρασκευή όμως για το χωριό είναι κάτι το διαφορετικό σε σχέση με την πόλη. Το βράδυ η περιφορά το Επιταφίου, ένα αναπόσπαστο κομμάτι όλων των ημερών, κεράκια αναμμένα να λιώνουν στα χέρια μου και πάντα μα πάντα να λερώνω το παντελόνι μου! Βέβαια, δεν λείπουν και τα  καυστικά «σχόλια» με τα ξαδέρφια μου για τις κυρίες του χωριού!
 
Η ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου κυλάει αρκετά γρήγορα και η αλήθεια είναι πως πάντα περιμένω το βράδυ. Πηγαίνουμε στην εκκλησία φορώντας τα καλά μας ρούχα που έχουμε ψωνίσει συγκεκριμένα για την Ανάσταση. Κάθε χρόνο η ίδια αγωνία μέχρι να ακουστεί από τα μεγάφωνα το «Χριστός Ανέστη», τα βεγγαλικά να σκάνε παρά δίπλα και όλοι να φιλιούνται σταυρωτά, να τσουγκρίζουν τα αυγά και να ανταλλάσσουν ευχές. Η συνέχεια πάντα με βρίσκει στο σπίτι με ένα μεγάλο πιάτο από διάφορα κρέατα – καθότι ποτέ μου δεν έφαγα μαγειρίτσα- και τηλεόραση ως αργά με τα ξαδέρφια μου.
 
Η Κυριακή του Πάσχα πάντα έχει το κατσικάκι  της να κάνει  σβούρες στη σούβλα πάνω από τα αναμμένα ξύλα, η μουσική με τα παραδοσιακά σαρακατσάνικα στη διαπασών και ξάφνου κάποιος μερακλωμένος να ξεκινά τον χορό. Το φαγητό ανεξάντλητο εκείνη τη μέρα ή ίσως και για πολλές μέρες ακόμη. Απίστευτες οικογενειακές στιγμές πάντα προστίθενται στη μνήμη μου!

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.