“Like” me if you dare - paratiritis-news

“Like” me if you dare

13.09.2017 09:16

Της Νατάσσας Βαφειάδου

Δείτε περισσότερα στο: http://www.paratiritis-news.gr/

… ή ελληνιστή πρόχειρα και απλά «Κάνε like αν τολμάς». Κάπως έτσι θα μπορούσαν να περιγραφούν οι υφιστάμενες, και χρονίζουσες βέβαια, συνθήκες άσκησης πολιτικής στην πόλη μας. Σε περίπτωση που η κατά τα άλλα ανήσυχη κοινωνία μας, δεν το έχει πάρει χαμπάρι, αν και έχει επίσης σχολιαστεί στις σελίδες των τοπικών ΜΜΕ, αλλά κυρίως στα social media, φαίνεται πως τα τελευταία  έχουν αναχθεί σε βασικό εργαλείο άσκησης πολιτικής και κυρίως ελέγχου αυτής, από τους τοπικούς άρχοντες.
 
Θα μου πείτε ποιο το νέο, καθώς τα social media εδώ και αρκετά χρόνια, αποτελούν νούμερο ένα εργαλείο άσκησης πολιτικής, πολιτικών παγκόσμιας κλίμακας  – μέχρι και τις εξελίξεις στις συνεδριάσεις του Eurogroup– τις μαθαίναμε μέσω twitter. Το νέο και κατ’ επέκταση,  το καινοτόμο που γίνεται στην Κομοτηνή αφορά στη χρήση αυτών, που απ’ ό,τι έχουν δείξει τα πρόσφατα χρόνια, είναι καθ’ όλα διαφορετική σε σχέση με αυτήν των προαναφερθέντων πολιτικών παγκόσμιας κλίμακας.
 
Το καινοτόμο λοιπόν στην περίπτωση μερίδας, της τάξεως του ενός δαχτύλου ενδεχομένως, των τοπικών μας αρχόντων, έγκειται στο γεγονός ότι χρησιμοποιούν τα social media  ως εργαλείο ελέγχου. Ελέγχου συνεργατών, συναδέλφων, ΜΜΕ,  πόσω δε μάλλον των πολιτών τους. Ελέγχου των αναρτήσεων των ιδίων, των σχολίων σε αναρτήσεις άλλων και ναι… ακόμα και στα like. Καθότι είναι γνωστό τοις πάσι  ότι ένα like την σήμερον ημέρα ισοδυναμεί με πολιτικό μανιφέστο.
 
Μάλιστα η καινοτομία τούτη δεν σταματά εκεί, στην παρακολούθηση εννοώ, αλλά αποτελεί πλέον και επίσημο  –καθότι είναι πλέον εξομολογημένο και δημοσίως –  τρόπο κατάταξης σε «φίλα προσκείμενους», «εχθρούς» αλλά και «αδιάφορους»… πολίτες κατά κύριο λόγο, γιατί σε ό,τι αφορά του συναδέλφους υπάρχει πάντα η μέθοδος του «απεταξάμην» μετά το κρούσμα «εκτροχιασμού» από τις ιδέες, τις απόψεις και το σχέδιο του “big brother”, με την σινεφίλ μάλιστα έκδοσή του, αυτή της γνωστής σκηνής του Εξορκιστή.
 
Πέραν των like βέβαια η καινοτόμα χρήση των social media που έχει ξεφύγει πλέον από το παράδειγμα του ενός, και έχει διευρυνθεί ακόμα και σε δημόσιους φορείς, είναι και η επιλεκτική «κοινοποίηση» σχολίων, ρεπορτάζ κ.ο.κ. από συγκεκριμένες σελίδες και ΜΜΕ, γεγονός βέβαια που έχει διπλή μετάφραση. Η πρώτη από την πλευρά των big brothers – αυτή τη φορά πληθυντικός –  η «κατεύθυνση» του συνόλου, προπαγάνδα διαφορετικά, προς τα «φίλα προσκείμενα» σχόλια, ρεπορτάζ, σε πολλές των περιπτώσεων υπαγορευμένα. Η δεύτερη, και ιδιαίτερα χρήσιμη, για όσους βέβαια θορυβούνται από τα όσα αφορούν στην καθημερινότητα τους και το μέλλον τους, από την πλευρά των επί κατάταξη πάντα πολιτών, που μπορούν μέσα από αυτή την απλή διαδικασία παρατήρησης των εν λόγω αναρτήσεων,  να βγάλουν πληθώρα συμπερασμάτων ή έστω να πονηρευτούν επίσης για πληθώρα πραγμάτων, αρχής γενομένης για παράδειγμα από την υφιστάμενη λίστα της κατάταξης. Ποίοι είναι δηλαδή στους «φίλα προσκείμενους» και συνήθως ευνοημένους, ποιοι ήσαν, αποστάτησαν και τελικά «αποτάχτηκαν» τον «Σατανά» και ποιοι είναι στην black list των «εχθρών».
 


Εν κατακλείδι; Η Κομοτηνή, σύμφωνα με τους υφιστάμενους όρους πολιτικής, θα μπορούσε κάλλιστα να μετονομαστεί σε «Stepford». Για όσους δεν το πιάνουν, στο μικρό πλην όμως αστικό προάστιο του Stepford  ξαφνικά, εν μία νυχτί, κάθε επιτυχημένη, ανεξάρτητη και έχουσα γνώμη και άποψη, από τα οικοκυρικά μέχρι και για την διακυβέρνηση του κόσμου, γυναίκα, επαναπρογραμματίζεται από την «σκοτεινή» κλίκα των συζύγων τους, σε ένα πανέμορφο, στυλάτο και κυρίως άβουλο και υπάκουο ρομπότ. (Για τους σινεφίλ που τους ιντρίγκαρε η πλοκή υπάρχει η κλασική ταινία του 1975 και το ριμέικ του 2004 με την Νικόλ Κίντμαν).
 
Στην περίπτωση της Κομοτηνής, απλά δεν θα περιορίζονταν οι μετατροπές στο γυναικείο φύλο.
 
Και για να ξεφύγουμε από το μη ρεαλιστικό και να περιγράψουμε την πραγματικότητα; Ζούμε ή καλύτερα συνεχίζουμε να ζούμε στην εποχή που για μερίδα πολιτικών  – ελπίζουμε να περιορίζεται–   η κάθε διαφορετική άποψη κρίνεται ως λόγος κήρυξης πολέμου. Και δεν την θέτω ως λέξη σε εισαγωγικά, γιατί οι μέθοδοι του πολέμου, ειδικά στην πολιτική, ποικίλουν, σε σημείο τέτοιο, που οι μη έχοντες άμεση σχέση και επαφή, ή οι επιλεκτικά άβουλοι, θα εκπλήσσονταν.
 
Και για να ξεφύγω από τα δικά μου γραφόμενα, για την κατακλείδα, θα δανειστώ ακριβώς μία τέτοια άποψη, που εκφράστηκε στα social media, και έγινε αφορμή για την κατάταξη του συντάκτη στην λίστα των «εχθρών».
 
«”Καθένας που δεν συμφωνεί μαζί μας είναι αντίπαλος”, ανήκει σε άλλο στρατόπεδο. Ελληνικές Ανοησίες που μας κρατούν τόσο πίσω. Το θέμα δεν είναι ποιος συμφωνεί με ποιoν, αλλά οι πράξεις και τα αποτελέσματα αυτών σε εύλογο διάστημα...».
 
Ειδικά των συλλογικών θα  πρόσθετα απλώς εγώ! Και ξέρετε, στις συλλογικότητες, πρωτίστως κυριαρχεί η κριτική ή καλύτερα η συγκέντρωση των απόψεων όλων, για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Η επιτυχία καμίας συλλογικής προσπάθειας δεν στηρίχθηκε στην άποψη, και δη στην αυταρχική, του ενός… και κυρίως – δυνατό χαρτί για τους πολιτικούς – καμία αποτυχία συλλογικής δουλειάς και προσπάθειας δεν πιστώθηκε μόνο σε έναν!!!
 
Και για την αλήθεια του σχολίου τούτου; Παρακολουθήστε τα “like”!

ΓΝΩΜΕΣ

DUTH CORNER

Magazine