Long may you run, Χίλντα

13.09.2017 12:45

Γράφει ο Κώστας Δρουγαλάς*

Χίλντα Παπαδημητρίου, «Η συχνότητα του θανάτου», εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2016

Δείτε περισσότερα στο: http://www.paratiritis-news.gr/

«Η Συχνότητα του θανάτου» είναι το τρίτο κατά σειρά αστυνομικό μυθιστόρημα της Χίλντας Παπαδημητρίου (Αθήνα 1957), με πρωταγωνιστή τον αστυνομικό Χάρη Νικολόπουλο. Όπως και οι προηγούμενες δύο αστυνομικές υποθέσεις της συγγραφέως, έτσι και αυτή, είναι γεμάτη μουσική: κι ενώ το «Για μια χούφτα βινύλια» παρακολουθούσε τα δισκάδικα της Αθήνας και το «Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς» τα μουσικά συγκροτήματα και τις δισκογραφικές εταιρείες, στη «Συχνότητα του θανάτου» ήρθε η στιγμή να μάθουμε για τους ανεξάρτητους ροκ ραδιοφωνικούς σταθμούς.
 
Το μυθιστόρημα ξεκινάει όταν μία άστεγη γυναίκα βρίσκεται δολοφονημένη σε κάποιο στενό της Ομόνοιας. Ο χώρος είναι η Αθήνα το φθινόπωρο του 2009, με τα πρώτα σημάδια της κρίσης να είναι εμφανή. Ο Χάρης Νικολόπουλος, ύστερα από τον χωρισμό του από τη σύντροφό του, θα κληθεί να λύσει το μυστήριο πίσω από τη δολοφονία της αστέγου με τη βοήθεια των συναδέλφων του, Παρασκευά και Μαρίτα· τα βήματά τους θα τους οδηγήσουν σε μία εταιρεία που ειδικεύεται στη μουσική, την MP3. Η εταιρεία καταρρέει από τα οικονομικά βάρη, το αφεντικό απουσιάζει, οι εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι και διεκδικούν τα δεδουλευμένα· σαν να μην έφταναν αυτά, ο Χάρης Νικολόπουλος θα μπλέξει με τη Μάγδα Παλαιολόγου, κόρη του ιδιοκτήτη της εταιρείας. Στο μεταξύ οι δολοφονίες θα αυξηθούν και τα ερωτήματα θα πληθύνουν.
           
Εστιάζοντας στον πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος, αξίζει να παρατηρήσουμε πως ο αστυνομικός Νικολόπουλος δεν είναι κάποιος βασανισμένος ντετέκτιβ ή έστω κάποιοςσκληρόπετσος μπάτσος που πνίγει τις ενοχές του στο αλκοόλ, αλλά ένας συμπαθέστατος χαρακτήρας, που βιβλίο με το βιβλίο εξελίσσεται, αναδεικνύοντας το ελληνικό νουάρ στα καλύτερά του: με αφορμή διάφορα συμβάντα, σκέφτεται διαρκώς κινηματογραφικές σκηνές του παλιού, καλού Χόλλυγουντ· δεν μπορεί να στεριώσει με κάποια γυναίκα· δεν έχει ξεπεράσει τη μουσική των Beatles· συνεχίζει να απογοητεύεται από τις αντιδράσεις της εκκεντρικής μητέρας του.
           
Καθ’ όλη τη διάρκεια του βιβλίου είναι έκδηλο το κινηματογραφικό στοιχείο: όλα διαδραματίζονται πολύ γρήγορα, έτσι όπως κάνουν τα πολύ καλά μυθιστορήματα του είδους που υπηρετεί και η Χίλντα Παπαδημητρίου. Επίσης, βασικό συστατικό είναι η ειρωνεία με την οποία πολλές φορές αντιμετωπίζει η συγγραφέας τους χαρακτήρες της και οι χαρακτήρες με τη σειρά τους κάποιες μυθιστορηματικές καταστάσεις. Ακόμη, το βιβλίο βρίθει από αναφορές στη λογοτεχνία, τη μουσική, τον κινηματογράφο: Τζορτζ Πελεκάνος, Ρέιμοντ Τσάντλερ, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Tindersticks, RichardHawley, Άλφρεντ Χίτσκοκ, Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ, κ.ά.
 
Το κατόρθωμα του βιβλίου όμως είναι άλλο: ότι καταφέρνει να μιλήσει για την κρίση, χωρίς να μιλάει ποτέ για αυτήν, χωρίς ποτέ να καταφεύγει σε συναισθηματισμούς ή εκ των υστέρων καταγγελίες· και όλο αυτό μέσα σ’ έναν αστυνομικό μυθιστορηματικό μικρόκοσμο που περιμένει να βρεθούν λύσεις για τα εγκλήματα που διαπράχτηκαν. Το ενδιαφέρον με τους δολοφόνους των βιβλίων της Παπαδημητρίου είναι ότι δεν πρόκειται για αιμοσταγείς ή κατά συρροήν δολοφόνους, από αυτούς που κατακλύζουν τη σύγχρονη αμερικανική και σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία, αλλά για ανθρώπους που η ίδια η κοινωνία τούς έχει προσφέρει απλόχερα τους λόγους για να διαπράξουν το έγκλημα –ακριβώς όπως συμβαίνει και στα αντίστοιχα μυθιστορήματα του μυθικού Ντάσιελ Χάμετ. Μέχρι στιγμής είναι –μάλλον– το καλύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα για το 2017.
Long may you run, Χίλντα. 

Η συγγραφέας Χίλντα Παπαδημητρίου 



Η Χίλντα Παπαδημητρίου γεννήθηκε στην Καλλιθέα το 1957- Μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη, διαβάζοντας αστυνομικά μυθιστορήματα κι ακούγοντας Neil Young και Bob Dylan. Σπούδασε Νομικά και για μια εικοσαετία είχε το δισκάδικο στην πλατεία της Νέας Σμύρνης. Από το 1994 ασχολείται επαγγελματικά με τη μετάφραση (John Barth, Percival Everett, Bob Dylan, Leonard Cohen, Raymond Chandler, Ross McDonald κ.ά.).
 
Έχει γράψει δύο μονογραφίες για τους Beatles και τους Clash (εκδόσεις Απόπειρα). Υπήρξε συνεργάτης μουσικών εντύπων (ZOO, Pop&Rock, Sonic) και είναι συντάκτης του διαδικτυακού μουσικού περιοδικού MiC. «Η Συχνότητα του θανάτου» είναι το τρίτο μυθιστόρημα της με ήρωα τον αστυνόμο Χάρη Νικολόπουλο. Προηγήθηκαν το «Για μια χούφτα βινύλια» (Μεταίχμιο, 2011) και το «Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς» (Μεταίχμιο, 2013).
 
Για να διαβάσετε περισσότερα www.hildapapadimitriou.gr

*Ο Κώστας Δρουγαλάς είναι συγγραφέας, φιλόλογος και κριτικός λογοτεχνίας. Το πρώτο του βιβλίο "Το τελευταίο τραγούδι του Ντύλαν" κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πικραμένος

ΓΝΩΜΕΣ

DUTH CORNER

Magazine