Σκραμπλ....

05.10.2017 12:47

Γράφει η Ελένη Σκάβδη*

Στη Φαίδρα που έφυγε χθες…

Δείτε περισσότερα στο: http://www.paratiritis-news.gr/

Σιγανοψιχάλισε το πρωί στην Ηλεία, εντελώς βιαστικά και φθινοπωρινά... Ίσα που πρόλαβε και πέρασε το συγνεφάκι από τη γειτονιά, πορευόμενο ανατολικά, διωγμένο από ένα απαλό άνεμο από το Ιόνιο προερχόμενο. Ύστερα επανήλθε η αποκρουστική στέγνη! Οκτώβρης με τα όλα του, «χινόπωρος» ζεστός και υγρός... Με μακό και σανδάλια παρόλα αυτά αφού το θερμόμετρο επιμένει στα ψηλά, όπως ακριβώς επιμένουν και οι δανειστές να μας κρατούν στην άκρη του γκρεμού... Σαν τη «μεγάλη χίμαιρα» όλες οι δόσεις, που μας τραβούν από τη μύτη, λες και τα λεφτά μονάχα κάνουν χωριό με τη ζωή την σήμερον ημέραν...

Πέρασα όμορφα τη χθεσινή ημέρα εδώ κάτω, όχι γιατί δεν έγραψα, αλλά επειδή όλο το πρωί δεν είχα ηλεκτρικό. Βυθίστηκα στην απόλυτη ησυχία του καθιστικού, χωρίς βόμβους από ψυγεία και πλυντήρια, χωρίς φωτάκια να ανάβουν και να σβήνουν στα τηλέφωνα, στα μεγάφωνα, στο ΦΑΞ, στα μόντεμ, και πολύ το ευχαριστήθηκα... Βγήκα στην αυλή, μεταφύτευσα λουλουδάκια και κλάδεψα τα τραυματισμένα από την κάψα του καλοκαιριού φυτά μου...

Πέρασα φίνα!!! Δεν άκουσα και ειδήσεις κι έμεινα εδώ... όπως ακριβώς 80 χρόνια πριν οι χωρικοί της περιοχής χωρίς... ΜΜΕ και όλα τα συμπαρομαρτούντα... Όταν γύρω στις 4 το απόγευμα ήρθε το ρεύμα ξαναμπήκα στο ρυθμό των μοτέρ και των ηλεκτρομηχανών...

Ένα υπέροχο διάλειμμα που έχω ξαναζήσει, το 1990 με 1991 στην Κομοτηνή, στις μεγάλες απεργίες της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ... Θυμάμαι να καθόμαστε στην κουζίνα του σπιτιού, και όχι στο καθιστικό όπου ολημερίς έπαιζε η τηλεόραση και να ασχολούμαστε υπό το φως ενός σπαρματσέτου με το Σκραμπλ και άλλα επιτραπέζια... Ένα παιχνίδι που γοήτευε την μικρή μου θυγατέρα, περισσότερο από όσο μπορούσα να φανταστώ... Το διαπίστωσα μετά το τέλος της απεργίας, όταν το σπίτι επέστρεψε στην απόλυτη φωταψία του... πολιτισμού μας, κι εμείς κατ΄αναλογίαν στους καναπέδες του καθιστικού, τραβώντας μαζί και το Νατασάκι... Εκείνη βαριόταν, δυσανασχετούσε και όλο μου ζητούσε : «Μαμά πάμε στην κουζίνα να παίξουμε ΑΠΕΡΓΙΑ!!!»

Δεν της εξήγησα τότε πως άλλο η «απεργία» κι άλλο η... κανονική ζωή των εγκλείστων νεοελλήνων του καναπέ... Ούτε της είπα ποτέ τα επαναστατικά «δεν είν’ αργία είν’ απεργία...» διότι κι εγώ δεν τα πολυπίστεψα ποτέ... Τα θυμήθηκα χθες, όμως, και μετάνιωσα που δεν μπόρεσα εκείνο τον καιρό να τη βάλω να ακούσει και να μετρήσει τη σιωπή... των μετασχηματιστών στο σπίτι... Να νιώσει τι ακριβώς σημαίνει «σιωπή»-την προκύψασα τότε κατά σύμπτωσιν από μια απλή άσκηση του δημοκρατικού δικαιώματος των Ελλήνων εργαζομένων... Έχασα την ευκαιρία και πολύ πικραίνομαι... Σήμερα βέβαια τα πράγματα είναι αλλιώς...  Άλλα πρέπει και χρωστάμε να διδάξουμε τα παιδιά.. Ότι για παράδειγμα μέσα στην κρίση οι απειλές είναι κίβδηλες και παραπλανητικές... Ότι μας αναγκάζουν να φοβόμαστε ότι θα μείνουμε χωρίς ηλεκτρικό, και κάνουν το φυλλοκάρδι μας να τρέμει...

Να τους πούμε κι άλλα... Για τις μοιρασιές και τα «κλέψει-κλέψει», τους συμβιβασμούς, να ξεκαθαρίσουμε πως η «αναπτυξιολαγνεία» έφερε στην Ελλάδα στην παρούσα κατάσταση, τα μεγάλα «δυτικοευρωπαϊκά δίκτυα» που έστησαν παντού οδοστρωτήρες και πανηγύρια μιζών... όλα δανεικά από τοκογλύφους και τζογαδόρους... Να τα πούμε στήνοντας πάνω στο τραπέζι το παλιό εκείνο σκραμπλ και να παίξουμε με τις λέξεις που έγιναν του συρμού σήμερα στα δελτία, γι’ αυτό το κουβάρι των αθλίων που ξετυλίγεται με στυλ «καθώς πρέπει» στις οθόνες... Να τα κάνουμε expert στην ορολογία και τις ερμηνείες, για να τα οπλίσουμε με εκείνα που χρειάζεται κάθε πολίτης την σήμερον ημέραν...

Δεν τα είπα, ούτε θα τα πω… δεν μπορώ να απαντήσω ούτε εγώ, ίσως επειδή στο κεφάλι μου αυτή τη στιγμή που γράφω καίει ένα φωτιστικό made in China, τα μάτια μου τσουρουφλίζονται στην οθόνη του υπολογιστή made in Hong-Kong και με ζαλίζουν οι βόμβοι από τα μοτέρ πλυντηρίου πιάτων, ψυγείου και Η/Υ που κατασκευάζονται από χέρια «άλλων» μακριά από εδώ, από ανθρώπους που δεν δικαιούνται ούτε να ομιλούν ούτε να απεργούν! Δεν με σώζει τίποτε δηλαδή καμία πρόφασις, ούτε ένα αθώο παιχνίδι με το σκραμπλ που μπορεί να ανασύρει παλιές λέξεις και άλλες ιδέες!

Έπαιξα χθες με το παλιό σκραμπλ, το ανέσυρα από τα ντουλάπια. Μόνη! Κι αναζητώντας το ο σώζων… εαυτόν, έβαλα κάτω τη λέξη «σωτηριολογία». Καθώς την έστηνα σκεπτόμουν όλα όσα αναζητώ τα τελευταία σκληρά χρόνια. Κάτι απλά και ανομολόγητα στιγμιότυπα που δεν γράφονται...

Πριν λίγες μέρες, ένα απόγευμα επέστρεφα με το Νατασώ από το χωριό... Στη στροφή της Κεραμιδιάς, η μονάκριβή μου μού είπε: «Μαμά, κοίτα» και κορνάρισε απαλά... Κοίταξα... Μπροστά μας στη μικρή παλιά επαρχιακή οδό ένας παππούλης επάνω στο γαϊδουράκι του, απάντησε στο κορνάρισμα σηκώνοντας το χέρι, χαμογελώντας...

«Τον ξέρεις;» ρώτησα...
«Όχι... αλλά κάθε φορά αυτή την ώρα εδώ τον συναντώ και χαιρετιόμαστε...»

Τι καλά σκέφτηκα που δεν της έμαθα τίποτε της μονάκριβής μου από «απεργίες» και «αργίες», μόνο ολίγο από σκραμπλ και πολλά από συναντήσεις στους παλιούς επαρχιακούς δρόμους με άγνωστους περιπατητές που συνεχίζουν να απαντούν σε τρυφερά νεύματα... Τι καλά!!!
 

*Η Ελένη Σκάβδη είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.

ΓΝΩΜΕΣ

DUTH CORNER

Magazine