«Διαλύοντας» το κλισέ του αδύναμου φύλου

13.04.2018 18:34

Χαρά Καϊμάκη

Μαρία Πελτέκη: μία φοιτήτρια ΤΕΦ, διαιτητής στο Τάε Κβον Ντο

Δείτε περισσότερα στο: http://www.paratiritis-news.gr/

Τόσο οι πολεμικές τέχνες όσο και η διαιτησία θεωρούνται δύο χώροι κατ’ εξοχήν ανδροκρατούμενοι. Τα τελευταία, ωστόσο, χρόνια οι παρουσίες γένους θηλυκού όλο και αυξάνονται, αποδεικνύοντας ότι οι γυναίκες σαφώς και μπορούν να «κατακτήσουν» τον τομέα των μαχητικών σπορ, καταρρίπτοντας ταμπού και στερεότυπα.

Τεταρτοετής φοιτήτρια στο Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας ΔΠΘ και πρώην αθλήτρια Τάε Κβον Ντο η κ. Μαρία Πελτέκη ξεκίνησε εδώ και τρία χρόνια να ασχολείται με τη διαιτησία. Παρότι οι πολεμικές τέχνες θεωρούνται ένα άθλημα «ατομικό και πολύ ανταγωνιστικό», η ίδια εξήγησε ότι μέσα από αυτές διδάχθηκε την ευγενή άμυλα και τον σεβασμό.

Αποκτώντας αθλητική παιδεία και σεβασμό

Η κ. Πελτέκη ασχολείται με το Τάε Κβον Ντο ήδη από την ηλικία των πεντέμισι. «Ήμουν ένα μαζεμένο και χαμηλών τόνων παιδί», θυμάται η ίδια εκμυστηρευόμενη πως η τριβή της με τη δημοφιλή πολεμική τέχνη την έκανε να ανοιχτεί και να αποκτήσει αυτοπεποίθηση, αλλά και πειθαρχία.

Αν και το άθλημα της «ταίριαξε απόλυτα» και με τον καιρό άρχισε και η συμμετοχή της σε αγώνες μία σειρά από τραυματισμούς την ανάγκασαν να αποσυρθεί από αθλήτρια. «Αποφάσισα ότι δεν μπορώ να κατεβώ ξανά σε αγώνες. Χάρη στον προπονητή μου, όμως,  κατάλαβα ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος να συνεχίσω να βρίσκομαι σε έναν αγώνα αλλά από κάποια άλλη θέση, αυτή της διαιτητή», είπε η ίδια, εξηγώντας ότι για να γίνει διαιτητής χρειάσθηκε να παρακολουθήσει κάποιο σεμινάριο, αλλά και να μελετήσει τους κανονισμούς του αθλήματος.


Πώς, όμως, λειτούργησε την πορεία της το γεγονός ότι ξεκίνησε ως αθλήτρια; Σε αυτό το ερώτημα η ίδια απάντησε κρίνοντας πως «έχοντας γνώση του πώς είναι να βρίσκεσαι εντός του  αγώνα, μπόρεσα να κατανοήσω καλύτερα τον τρόπο που πρέπει να χειρισθώ μία κατάσταση σε έναν αγώνα και να κρίνω κατά πόσο χρειάζεται να λάβει  ποινή ένας αθλητής».

Αν και ως αθλήτρια παρατήρησε ότι το Τάε Κβον Ντο είναι ένας χώρος κατ’ εξοχήν
ανδροκρατούμενος, η ίδια ενημέρωσε ότι οι περισσότεροι εκ των διαιτητών είναι γυναίκες. Ως αθλήτρια, βέβαια, αντιμετώπισε δυσκολίες λόγω του φύλου της, αφού οι προπονήσεις που γίνονταν ήταν μεικτές και οι άνδρες αθλητές εκ φύσεως διαθέτουν περισσότερη σωματική δύναμη. «Δεν το έβαλα κάτω, ωστόσο, αφού σκοπός είναι να περάσεις καλά», τόνισε με θέρμη.

Η ίδια έχει όνειρα να κάνει ένα μεταπτυχιακό, αφότου ολοκληρώσει τις προπτυχιακές της σπουδές, δήλωσε, παρ’ όλα αυτά, πως δεν πρόκειται να σταματήσει την ενασχόλησή της με τη διαιτησία σαν χόμπι. Η καθημερινότητά της, εξάλλου, είναι απολύτως φυσιολογική και μπορεί να παρακολουθεί κανονικά τα μαθήματα τις σχολής της και να διασκεδάζει. «Είναι απαραίτητο να ‘θυσιάζω’ τα σαββατοκύριακά μου, μιας και τότε πραγματοποιούνται οι αγώνες Τάε Κβον Ντο – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων – κάτι που δεν με ενοχλεί ιδιαίτερα».

«Εκτός αγώνα είμαστε όλοι μία ομάδα»

Μετά από χρόνια στον χώρο του Τάε Κβον Ντο η ίδια «κρατά» πολλές και καλές αναμνήσεις, με αποκορύφωμα έναν αγώνα της που κρίθηκε κυριολεκτικά «στο τελευταίο δευτερόλεπτο». Παρατήρησε, ωστόσο, ότι πάντα μεταξύ των αθλητών υπήρχε ένας υγιής ανταγωνισμός και φιλικές σχέσεις. «Ο αθλητισμός πάντα σου μαθαίνει ηθική, να δρας όχι με ανταγωνισμό, αλλά με ευγενή άμυλα, ακόμη και αν πρόκειται για ένα ατομικό άθλημα. Υπάρχει σεβασμός και φιλικές σχέσεις ανάμεσα στους αθλητές ακόμη και αν αυτοί ανήκουν σε διαφορετικούς συλλόγους και δημιουργούνται πολύ γερές φιλίες. Εκτός αγώνα είμαστε όλοι μία ομάδα».

Θέλοντας να συμβουλεύσει τα νέα παιδιά που ξεκινούν τώρα τα πρώτα τους βήματα στις πολεμικές τέχνες, τόνισε πως αυτό που πραγματικά «μετρά» δεν είναι τόσο η νίκη όσο το να περνούν καλά. Το μόνο που έχουν να κάνουν, όπως ξεκαθάρισε η κ. Πελτέκη, είναι να γνωρίζουν καλά τους κανονισμούς και να αποκτούν εμπειρία μέσω αγώνων.

Κλείνοντας, η νεαρή διαιτητής δεν παρέλειψε να κάνει μία σύντομη αναφορά για στην πόλη μας. Αν και στην Κομοτηνή υπάρχουν αρκετοί σύλλογοι με έμπειρους προπονητές, η ίδια θεωρεί πως «δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές, ενώ οι μεγαλύτερες πόλεις δίνουν ίσως περισσότερες ευκαιρίες στους αθλητές να εξελιχθούν». 

ΓΝΩΜΕΣ

DUTH CORNER

Magazine