Προσιτή «πολυτέλεια» … για όλους

30.06.2018 13:09

Γράφει η Μαρία Χατζηανδρώνη

Δείτε περισσότερα στο: http://www.paratiritis-news.gr/

Σήμερα, μετά από 8 χρόνια οικονομικής κρίσης, ακόμα και η απλή επιβίωση για αρκετά μέλη της ελληνικής κοινωνίας καθίσταται έργο δύσκολο.  Μία πραγματικότητα διόλου τυχαία, καθότι καθημερινά εκατοντάδες άτομα χάνουν την εργασία τους και μαζί και την δυνατότητα να ανταπεξέλθουν ακόμα και στην κάλυψη των βασικών αναγκών των ίδιων αλλά και των οικογενειών τους. Συνεπώς κάποιες «σταθερές» της ζωής τους αλλάζουν άρδην, ενώ υπάρχουν και οι ακραίες  εκείνες περιπτώσεις – όχι τόσο ακραίες πια – που χάνουν ακόμα και τα σπίτια τους και αναγκάζονται πλέον να ζήσουν στον δρόμο υπό άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

Η πραγματικότητα αυτή αποτυπώνεται συνολικά στην φωτογραφία που επέλεξα. Η πρώτη μου εικόνα από το σπίτι αυτό, συνοδεύτηκε από την σκέψη ότι δεν είναι δυνατόν να ζει κάποιος μέσα σε αυτό. Με μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα μετά από συνεχείς επισκέψεις πως το οίκημα αυτό αποτελούσε το σπίτι οικογένειας, τα μέλη της οποίας συνηθίζουν να ψάχνουν στα σκουπίδια για την ανεύρεση τροφής και κάθε τι άλλου που θα μπορούσε να τους φανεί χρήσιμο.

Θέμα σχολιασμού, σύμπνοιας ή έσχατη επιλογή διαβίωσης;

Όποια και να είναι η απάντηση, τα ερωτήματα είναι πολλά. Άραγε η κοινωνία της Κομοτηνής γνωρίζει για τις εικόνες αυτά και αν ναι, ποιες οι πρωτοβουλίες που λαμβάνουν χώρα τόσο από πολίτες όσο και από τους αρμόδιους φορείς της πολιτείας; Πόσο ευαισθητοποιημένοι ήμαστε απέναντι σε εικόνες όπως αυτή; Εθελοτυφλούμε και την προσπερνάμε ή κάνουμε κάτι γι ‘αυτό;

Και γυρνάω πάντα στο ίδιο… την ενημέρωση. Η πληροφόρηση κοινώς ημών και της κοινωνίας γενικότερα γύρω από τα φαινόμενα αυτά αλλά και τις δράσεις που μπορεί να οδηγήσουν στην καταπολέμησή τους. Η διαφάνεια, η αλήθεια απέναντι στην άγνοια ή ακόμα και στην αδιαφορία.

Και αυτό διότι αυτή η φωτογραφία αποτυπώνει ακριβώς αυτό, την αλήθεια όπως την γνωρίζουν πολλοί συνάνθρωποί μας σήμερα, ακόμα και αν εμείς επιλέγουμε να μην το αντιλαμβανόμαστε. Άνθρωποι που αγωνιούν για το παρόν και το μέλλον, χωρίς τροφή, χωρίς νερό, χωρίς στέγη, χωρίς εργασία. Άνθρωποι άλλοι πολύ μακριά, και άλλοι δίπλα μας, με την ελπίδα όμως να μην είμαστε εμείς. Μήπως να μην το επιτρέψουμε;

ΓΝΩΜΕΣ

DUTH CORNER

Magazine