Έναν χρόνο πριν (Ιούλιος 2017)

06.07.2018 09:53

Γράφει η Στεφανία Παπαδοπούλου

Δείτε περισσότερα στο: http://www.paratiritis-news.gr/

Σιγά σιγά φτάνει ο καιρός και για μας να αποχαιρετήσουμε την Κομοτηνή μας. Ένας κύκλος κλείνει και ανοίγει ένας άλλος για τους επόμενους, που θα καλύψουν τη δική μας απουσία. Η πόλη αυτή με την πλατεία αλλά και τα σοκάκια της, με τα μπαράκια αλλά και τα τσιπουράδικα θα μας θυμίζει τη φοιτητική μας ζωή και θα είναι πάντα το καταφύγιο μας για τις δύσκολες στιγμές.
 
Είναι γεγονός ότι συνυπάρχουν αρμονικά μέσα της, εδώ και πολλά χρόνια, άνθρωποι με άλλο τρόπο σκέψης, πολιτισμό, κουλτούρα και θρησκεία. Η ίδια κουβαλάει αρώματα από την κοντινή Ανατολή που τα «παντρεύει» αρμονικά με τις παραδοσιακές τοπικές γεύσεις και τον δροσερό νεανικό αέρα που φέρνουν οι νεοφερμένοι φοιτητές. Ο αέρας αυτός είναι που της δίνει πνοή και ζωντάνια.
 
Στην Κομοτηνή η διασκέδαση είναι το Άλφα και το Ωμέγα και μπορείς να τη βρεις παντού, οποιαδήποτε στιγμή της μέρας ή της νύχτας κι αν το θελήσεις. Οι καφετέριες που ανοίγουν νωρίς το πρωί και κλείνουν αργά το βράδυ υπάρχουν όπου κι αν κοιτάξεις, σε κάθε γωνιά της πόλης, ενώ τα διάφορα φαγάδικα ξεφυτρώνουν διαρκώς απ’ άκρη σ’ άκρη. Είναι η ιδανική πόλη για φοιτητές. Όλα κινούνται στους δικούς τους ρυθμούς και αυτό είναι κάτι που σπάνια συναντάς αλλού.
 
Η Κομοτηνή είναι μικρή, αλλά ταυτόχρονα και αρκετά μεγάλη για να χωρέσει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες χιλιάδων φοιτητών, οι οποίοι την αγαπούν σαν δεύτερη πατρίδα τους. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει, αφού έχουν περάσει άγχη, χαρές, λύπες, έρωτες, απογοητεύσεις, αδελφικές φιλίες στα φοιτητικά τους χρόνια; Παρ’ όλα αυτά, έρχεται η στιγμή που θα πρέπει να την αποχωριστούν και μαζί να αφήσουν πίσω ένα μέρος από τους εαυτούς τους.
 
Κάποτε τα ασφυκτικά αστικά με όλο εκείνο το στρίμωγμα αλλά ακόμα και οι ατέλειωτες ώρες στη σχολή θα μας φαίνονται ουτοπικά σε σύγκριση με την σκληρή πραγματικότητα που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε εκεί έξω. Ευτυχώς θα υπάρχει πάντα η μικρή αυτή πόλη του Βορρά για να κρατάει κρυφά τα μυστικά μας, αλλά και τις πραγματικές φιλίες που καταφέραμε να «χτίσουμε» μέρα με τη μέρα. Αυτές οι φιλίες είναι τα απομεινάρια που θα μας θυμίζουν εκείνη την πλευρά του εαυτού μας.
 
Κάποιοι ήρθαν τυχαία ως εδώ και άλλοι το επιδίωξαν, ένα όμως είναι σίγουρο: δεν μετανιώνουν παρά μονάχα νοσταλγούν.
 
ΥΓ.: Για τους δικούς μου φίλους που απέκτησα σε αυτή την πόλη και είναι κομμάτι μου...

ΓΝΩΜΕΣ

DUTH CORNER

Magazine