Από τη δημοκρατία στη μετα-δημοκρατία και τις εκφράσεις της

23.01.2019 09:46

Γράφει ο Δημήτρης Μακροδημόπουλος, Ε-mail: [email protected]

Με αφορμή την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση

Δείτε περισσότερα στο: http://www.paratiritis-news.gr/

Όταν είσαι βουλευτής της ΝΔ και μεταπηδάς στους ΑΝΕΛ, είσαι μάλιστα ιδρυτικό μέλος τους που πάει να πει ότι έχεις ενστερνιστεί τις αρχές τους και απορρίπτεις, ως βασική αρχή του κόμματος, τη σύνθετη ονομασία των Σκοπίων, τι είναι αυτό που σε κάνει να αναθεωρήσεις τα πάντα στην ψήφο εμπιστοσύνης;  Ή όταν είσαι βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, της Αριστεράς δηλαδή, μεταπηδάς και εκλέγεσαι βουλευτής με το Ποτάμι, κόμμα του συρμού τότε αυτό, και μεταγράφεσαι από το Ποτάμι στη Ν.Δ., όλα αυτά τι δείχνουν; Αποδεικνύουν, θα’ λεγα, ότι οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των κομμάτων είναι προσχηματικές, ανύπαρκτες επί της ουσίας. Γι’ αυτό ενώ πάντα το εκλογικό σώμα από την έναρξη της κρίσης ψήφιζε αντιμνημονιακά, οι κυβερνήσεις ψήφιζαν και υλοποιούσαν τα μνημόνια. Ενώ στις εκλογές του 2012 ο ελληνικός λαός  ψήφισε στη συντριπτική του πλειοψηφία κατά της μνημονιακής πολιτικής, προέκυψε μνημονιακή κυβερνητική πλειοψηφία 179 βουλευτών (ΝΔ– ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ). Αλλά και στις εκλογές του 2015 ενώ το εκλογικό σώμα επανέλαβε την αντιμνημονιακή του ψήφο, αυτή μεταλλάχθηκε σε μνημονιακή. Τότε μάλιστα, στις 14/8/2015 φθάσαμε στα αποκαλυπτήρια της ταύτισης του ρόλου των κομμάτων παρά τις διαφορετικές ονομασίες τους και τις δήθεν ιδεολογικές αναφορές τους. Ενώ περισσότεροι από τριάντα βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (που αργότερα συγκρότησαν τη ΛΑΕ) καταψήφισαν το 3ο μνημόνιο, προσέτρεξαν όλα τα άλλα κόμματα της Βουλής, «του δημοκρατικού τόξου» όπως αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται, να ψηφίσουν το 3ο μνημόνιο για να «σώσουν την πατρίδα», με αποτέλεσμα το μνημόνιο να υπερψηφιστεί από 220 και πλέον βουλευτές. Σε τι βοήθησαν οι εκλογές τον λαό στην κρίση ή μήπως απλά εκτόνωναν τη δυσαρέσκεια με την προσδοκία; Αποτελεί στοιχείο της Δημοκρατίας αυτό; Η προσδοκώμενη Αναθεώρηση του Συντάγματος θα προσθέσει ή θα αφαιρέσει στοιχεία διασφάλισης της Δημοκρατίας;
 
Όλα αυτά συμβαίνουν για έναν απλό λόγο: Διότι όπως έλεγε πριν ενάμιση αιώνα ο Μαρξ «την εξουσία δεν την παίρνουν τα κόμματα και οι οργανώσεις αλλά οι τάξεις». Γι’ αυτό όσα κόμματα και να έχει η Βουλή δύο είναι πάντα οι πολιτικές. Απλά δημιουργούνται κόμματα, που διανθίζουν το σύστημα με πλείστες όσες διακηρύξεις τους, που στις κρίσιμες στιγμές όμως αποκαλύπτουν τον πραγματικό τους ρόλο στηρίζοντας τις συντηρητικές επιλογές των κομμάτων εξουσίας, για να περιθωριοποιηθούν μετά και να εμφανιστούν άλλα «νέα» κόμματα, που ως νεοεμφανιζόμενα δημιουργούν φρούδες ελπίδες και υφαρπάζουν την ψήφο των δυσαρεστημένων πολιτών ανακόπτοντας μια προοδευτική αλλαγή.
 
Ο πρωθυπουργός της χώρας στην προσπάθειά του να στηρίξει ηθικά τους βουλευτές που διέσωσαν την κυβέρνηση με την ψήφο τους, χαρακτήρισε ως αποστάτες αυτούς που  ρίχνουν μια κυβέρνηση και όχι αυτούς που τη στηρίζουν. Μα είναι το ίδιο, αφού και στις δύο περιπτώσεις παραχαράσσεται η ψήφος του εκλογικού σώματος και ανατρέπεται συγκυριακά η κομματική σύνθεση του κοινοβουλίου. Με ποιο δικαίωμα ένας βουλευτής μεταφέρει την ψήφο του εκλογέα του που ψήφισε Ποτάμι στον ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΝΔ; Το 1965 στις αλλεπάλληλες αποστασίες των βουλευτών, ο λαός είχε ξεχυθεί στους δρόμους διαμαρτυρόμενος για τον εμπαιγμό. Σήμερα καμιά διαμαρτυρία, πλην του Σκοπιανού.
 
Γιατί; Διότι στη χώρα μας, οι αντιλήψεις μας για τη λειτουργία του πολιτεύματος έχουν περάσει στη φάση της Μεταδημοκρατίας, όπως ονομάζει ο Κόλιν Κράους όλα αυτά τα συμπτώματα. Στη Μεταδημοκρατία επιβιώνουν σχεδόν όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά της δημοκρατίας όμως χάνεται το περιεχόμενο των δημοκρατικών αξιών. Η διάβρωση της δημοκρατίας γίνεται αναπόφευκτη καθώς οι αδιάφοροι και απογοητευμένοι πολίτες απομακρύνονται από την ενεργό μαζική συμμετοχή. Η στάση της παθητικής συγκατάβασης που χαρακτήρισε την αντίδραση της κοινής γνώμης στις μεταπηδήσεις βουλευτών στην ψήφο εμπιστοσύνης έναντι της αντίδρασης των πολιτών στην αποστασία του 1965 μαρτυρεί ότι η διάβρωση αυτή έχει συντελεστεί.
 
Μάλιστα ο Ντέιβιντ Ράνσιμαν, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Κέμπριτζ, στο βιβλίο του «Πώς η Δημοκρατία τελειώνει» διαπιστώνει ότι η απότομη έκλειψη της Δημοκρατίας με στρατιωτικά πραξικοπήματα δεν παρατηρείται σήμερα σχεδόν πουθενά, αλλά αναστέλλεται με άλλους τρόπους ενώ συνεχίζει να λειτουργεί τυπικά με τη διενέργεια εκλογών και τη λειτουργία του Κοινοβουλίου. Όπως π.χ. διαπιστώνει ότι ανεστάλη με την επιβολή κυβερνήσεων τεχνοκρατών, στην περίπτωση της Ελλάδας (Παπαδήμου) και της Ιταλίας (Μόντι) με τις ευλογίες μάλιστα της ΕΚΤ και της ΕΕ. Ή το παράδειγμα της λειτουργίας της ΕΕ με μη εκλεγμένα θεσμικά όργανα (Κομισιόν, Eurogroup) και διακοσμητικό το ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου. Ακραίο σύμπτωμα Μεταδημοκρατίας ήταν και η δήλωση του Πάνου Καμένου στο Πεντάγωνο λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, σύμφωνα με την οποία «στις δύσκολες στιγμές που περνάει ο τόπος οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας διασφαλίζουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό της χώρας…». Διότι δεν προκάλεσε τις εύλογες αντιδράσεις και την άμεση αποπομπή του, ένα πρόσθετο συμβάν που αποδεικνύει ότι η διάβρωση της έννοιας της δημοκρατίας έχει συντελεστεί στην πατρίδα μας.
 
Αν θέλουμε να διαπιστώσουμε το επίπεδο της Δημοκρατίας στη χώρα μας αρκούν κάποιοι παραλληλισμοί με την πολιτική ζωή των Σκοπίων: Στο δημοψήφισμα του 2015 το «ναι» στη χώρα μας έγινε «όχι» σε λίγες μέρες. Στα Σκόπια το ηχηρό «όχι» της αποχής, που είχε προσλάβει πολιτική σημασία ύστερα από την έκκληση του προέδρου Ιβάνοφ προς τον Σκοπιανό λαό που ανταποκρίθηκε, μετατράπηκε σε «ναι» σε ένα δημοψήφισμα με συμμετοχή 36%. Στα Σκόπια χρειάζονταν 8 πρόσθετες ψήφοι βουλευτών της αντιπολίτευσης για να περάσει από το κοινοβούλιο η συμφωνία των Πρεσπών και βρέθηκαν. Στη χώρα μας χρειάζονταν έξι βουλευτές άλλων κομμάτων για την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και βρέθηκαν επίσης. Στη Μ. Βρετανία η πρωθυπουργός Τερέζα Μέι μετά την ηχηρή κοινοβουλευτική ήττα της για το Brexit δήλωσε ότι πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησής της είναι να διαφυλάξει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για το Brexit. Εδώ όμως είναι Βαλκάνια!
 

Αλεξανδρούπολη, 17-1-2019

ΓΝΩΜΕΣ

DUTH CORNER

Magazine