Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που ήταν αφιερωμένες στον Ελευθέριο Βενιζέλο με θέμα «Ελλάδα – Τουρκία: Η ειρηνική κληρονομιά του Ελευθέριου Βενιζέλου» πραγματοποιήθηκαν την Παρασκευή στις 7 η ώρα το απόγευμα τα εγκαίνια της φωτογραφικής έκθεσης στην αίθουσα τελετών της νομαρχίας αφιερωμένη στον Ελευθέριο Βενιζέλο η οποία και θα διαρκέσει μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου. Τίτλος της έκθεσης «Ελευθέριος Βενιζέλος. Στιγμιότυπα από τη ζωή του». Όπως είπε ο πρόεδρος του Συλλόγου, η έκθεση περιελάμβανε εβδομήντα δύο εικόνες από τη ζωή και το έργο του Ελευθερίου Βενιζέλου και έχει ως στόχο να δώσει τη δυνατότητα στο ευρύ κοινό να έρθουν σε επαφή με αυτό.

Παρόντες και οι ομιλητές της ημερίδας που θα πραγματοποιούνταν στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που μιλώντας στους δημοσιογράφους τοποθετήθηκαν επί των ομιλιών τους.
 

Συγκεκριμένα, ο κ. Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών ανέφερε ότι «ο Ελευθέριος Βενιζέλος χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη του επιτυχία κατά τη διάρκεια των εθνικών αγώνων και των αγώνων απελευθέρωσης, οι οποίοι έγιναν εναντίον της Τουρκίας. Ωστόσο μετά το 1923, και τη συνθήκη της Λοζάνης, ο Βενιζέλος πρωτοστάτησε στην οριστική αποδοχή των υφισταμένων συνόρων, και αναζήτησε μια σχέση ρεαλιστική και λειτουργική συνύπαρξης με το νέο Τουρκικό κράτος. Είναι λάθος να θεωρήσει κανείς, επειδή διάφορα πράγματα δεν πήγαν πάντοτε καλά στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, ότι για αυτό ευθύνεται ο Βενιζέλος. Αυτό θα ήταν άδικο, αντίθετα θα πρέπει να πούμε ότι η πολιτική της Ελληνοτουρκικής φιλίας που ξεκινά με το Βενιζέλο το 1930 διατηρείται μέχρι το 1973, μέχρι δηλαδή την εποχή που η Τουρκία προέβαλε αξιώσεις επί Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο. Στην παγκόσμια ιστορία μια πολιτική να διατηρηθεί για 43 χρόνια είναι σπάνιο φαινόμενο και δείχνει ότι η αρχική σύλληψη του Βενιζέλου ήταν στερεή. Κάποια πράγματα στη διάρκεια δεν εφαρμόστηκαν όσο έπρεπε αλλά για αυτό πιστεύω ότι δεν φταίει η αρχική σύλληψη».

Ο κ. Χατζηβασιλείου υποστήριξε ότι «ο Βενιζέλος δείχνει πρώτον την προσήλωση σε ορισμένες αρχές, του φιλελευθερισμού, του διεθνούς ανοιχτού συστήματος της Δημοκρατίας, δεύτερον, στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, την προσεκτική και πάντοτε βασισμένη σε στοιχεία αποτίμηση της πραγματικότητας. Είτε μας αρέσει είτε όχι, μόνον αν καταλάβουμε καλά την πραγματικότητα, μπορούμε να ανταποκριθούμε με ακρίβεια και με αποτελεσματικότητα απέναντί της. Αυτά τα δύο στοιχεία δεν πρόκειται να λείψουν, δεν υπάρχουν πολλοί σαν τον Βενιζέλο, ιστορικές δηλαδή προσωπικότητες που να μπορούν να καλύπτουν αυτά τα δύο στοιχεία με τόση πληρότητα», καταλήγοντας ότι «ο Βενιζέλος ήταν ένας μεγάλος πολιτικός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έκανε τα πάντα αλάθητα. Πάντως δεν έκανε το μεγάλο λάθος, το λάθος δηλαδή που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο, αλλά αλάθητος δεν είναι κανείς.

Από την πλευρά του ο Αντώνης Κλάψης, διδάσκων πανεπιστημίου Πελοποννήσου που θα μιλούσε με θέμα «Η παραμονή των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη και η αντιμετώπισή τους από το τουρκικό κράτος», ανέφερε ότι δημιουργήθηκαν πολλά προβλήματα από την εφαρμογή της Συνθήκης της Λοζάννης, «διότι η τουρκική κυβέρνηση προσπάθησε να εισάγει διάφορους περιορισμούς που είχαν στόχο στον περιορισμό του αριθμού των Ελλήνων που θα έμεναν στην Κωνσταντινούπολη, για παράδειγμα υποστήριξε ότι θα έπρεπε να θεωρηθούν ως εγκαταστημένοι βάσει της ορολογίας της σύμβασης όσοι έλληνες ήταν εγγεγραμμένοι στη νομαρχία Κωνσταντινούπολης, κάτι που μπορεί να φαινόταν λογικό με δεδομένο όμως ότι στο πλαίσιο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δεν ήταν σύνηθες να εγγράφονται στα μητρώα της νομαρχίας αλλά του πατριαρχείου, θα μειωνόταν δραστικά ο αριθμός των ελλήνων που θα έμεναν στην Κωνσταντινούπολη».

Όσον αφορά στα επιμέρους προβλήματα που αφορούσαν περιουσίες επιλύθηκαν το 1930 με την υπογραφή του Ελληνοτουρκικού Οικονομικού Συμφώνου με αρχιτέκτονα τον Ελευθέριο Βενιζέλου. «Το σύμφωνο σηματοδότησε την απαρχή μιας περιόδου σχετικής ηρεμίας για τη ζωή της μειονότητας και επισφραγίστηκε με την υπογραφή του Συμφώνου Φιλίας και την υπογραφή του Συμφώνου εγκατάστασης πολύ σημαντικών συμφώνων για τη μειονότητα, διότι έλυνε το ζήτημα των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης που είχαν ελληνική υπηκοότητα και μπορούσαν να παραμείνουν στην Πόλη. Έτσι λειτούργησε η ελληνοτουρκική προσέγγιση την δεκαετία του 1930, από το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο άρχισαν να εμφανίζονται προβλήματα με την επιβολή νέων περιορισμών και η κατάσταση επιδεινώθηκε με την ανακοίνωση του κυπριακού προβλήματος ως διεθνούς, με τα γεγονότα των Σεπτεμβριανών και μέχρι το σήμερα που η μειονότητα έχει περιορισθεί σε ένα πολύ μικρό αριθμό».

Νεζιχά Κιοσσέ